Warianty 1.7 i 2.7 - Ochrona siedlisk lęgowych rzadkich gatunków ptaków siewkowych (rycyk, kszyk, krwawodziób i czajka)
Rycyk jest najbardziej efektownie ubarwionym gatunkiem z tej grupy ptaków. Cechą charakterystyczną rycyka jest długi, prosty dziób. Rdzawa głowa i pierś odcinają się od jasnego brzucha. W pełnej krasie pokazuje się w trakcie lotu. Białe szerokie pasy biegnące przez środek skrzydła kontrastują z ciemnym ubarwieniem pozostałej części, a biały kuper z czarnym końcem ogona. W locie tokowym wydaje melodyjne, wysokie pokrzykiwania, które mogą być słyszalne z odległości kilometra. Dzięki temu jego obecność w siedlisku jest łatwa do stwierdzenia przez obserwatora. Rycyk jest ptakiem towarzyskim. Najchętniej gniazduje w grupach od kilku do kilkunastu par, nierzadko w sąsiedztwie innych gatunków takich jak czajka czy krwawodziób. Gniazdo to płytkie zagłębienie w gruncie. Gnieździ się na rozległych, podmokłych łąkach kośnych i pastwiskach w dolinach rzek. Stanowiska lęgowe z reguły są zalewane zimą lub wczesną wiosną, a późną wiosną charakteryzują się wciąż wysokim poziomem wody gruntowej. Wycofuje się z łąk nie koszonych regularnie, zarastających zwartą, wysoką roślinnością zielną. Liczebność rycyka szacowana jest w kraju na ok. 2000 par lęgowych. Główne zagrożenia dla rycyka to obniżenie poziomu wód gruntowych w obrębie łąk i pastwisk, zasypywanie podmokłych obniżeń terenu, utrata siedlisk lęgowych w wyniku zaniechania koszenia łąk, szybkie ich zarastanie przez wysoką roślinność zielną, trzcinę i krzewy bądź zwiększenie intensywności użytkowania łąk (przyspieszenie terminu pierwszego pokosu, liczne zabiegi agrotechniczne).
Krwawodziób jest nieco mniejszy od rycyka. Uwagę zwracają długie czerwone nogi i czerwono-czarny dziób. Upierzenie mało efektowne - szarobrunatne z ciemnym, nieregularnym wzorem z wierzchu. Brzuch i pierś białawe, gęsto kreskowane. W locie zwraca uwagę biały pas na tylnej krawędzi skrzydeł i charakterystyczny biały klin na plecach kontrastujący z ciemnymi partiami upierzenia. W obrębie siedlisk lęgowych odzywa się bardzo często i głośno fletowymi gwizdami, przez co jego obecność jest łatwa do stwierdzenia. Gniazdo zakłada na ziemi, chętnie w towarzystwie innych przedstawicieli swojego gatunku lub czajek i rycyków. Na miejsca lęgowe wybiera wilgotne, zalewowe łąki kośne i pastwiskami w dolinach rzek niżowych, zasiedla również łąki na obrzeżach jezior i stawów. Do umiejscowienia gniazda, jak i przy wodzeniu piskląt preferuje miejsca zarośnięte z wyraźnie wyższą roślinnością niż występująca na tych samych stanowiskach czajka. Unika fragmentów przylegających do ściany lasu, pojedynczych drzew i zadrzewień. Liczebność krwawodzioba w kraju szacowana jest na 1 000–1 500 par lęgowych. Główne zagrożenia dla krajowej populacji krwawodzioba to obniżenie poziomu wód gruntowych w obrębie łąk i pastwisk, zasypywanie podmokłych obniżeń terenu, utrata siedlisk lęgowych w wyniku zaniechania wykaszania łąk w dolinach rzek, szybkie ich zarastania przez wysoką roślinność zielną, trzcinę i krzewy oraz zwiększenie intensywności użytkowania kośnego łąk (przyspieszenie terminu pierwszego pokosu, liczne zabiegi agrotechniczne).
Kszyk jest ptakiem wielkości szpaka. Zwraca uwagę bardzo długim dziobem i krótkimi nogami. Prowadzi dosyć skryty tryb życia, przebywając zwykle na ziemi pod osłoną roślinności. W upierzeniu dominują czarno-brązowo-szare barwy, układające się na poszczególnych piórach w skomplikowane wzory. Charakterystyczną cechą kszyka jest głos godowy i sposób jego powstawania. Samiec wzlatuje wysoko ponad siedliskiem lęgowym, po czym gwałtownie pikuje w dół rozkładając wachlarzowato sterówki. Opór powietrza wprawia je w wibracje, więc wydają charakterystyczny dźwięk przypominający „beczenie”. Te powietrzne akrobacje zwykle wykonuje wcześnie rano lub wieczorem po zachodzie słońca. Łatwo więc w tym czasie wykryć jego obecność. Gniazdo to zagłębienie na ziemi ukryte pod osłoną wyższej roślinności. Osiedla się na torfowiskach, łąkach zalewowych w dolinach rzek, turzycowiskach, trzcinowiskach przy stawach i jeziorach, śródpolnych i śródleśnych bagnach. W przeciwieństwie do pozostałych gatunków z tej grupy toleruje także tereny luźno zakrzewione lub zadrzewione. Kluczowym elementem siedliska kszyka jest obecność płytkiej wody stagnującej w obniżeniach terenu. Liczebność kszyka w kraju szacowana jest na 33 000–71 000 par lęgowych. Na spadek liczebności kszyka ma znaczący wpływ osuszanie obszarów podmokłych w krajobrazie rolniczym, utrata siedlisk lęgowych w wyniku zaniechania wykaszania łąk w dolinach rzek, szybkie ich zarastania przez wysoką roślinność zielną, trzcinę i krzewy oraz zwiększenie intensywności użytkowania kośnego łąk (przyspieszenie terminu pierwszego pokosu, liczne zabiegi agrotechniczne).
Czajka jest jednym z najbardziej rozpoznawalnych ptaków związanych z krajobrazem rolniczym. Kontrastujące czarno-białe upierzenie i długi czubek na głowie to jej cechy charakterystyczne. Po przylocie na tereny lęgowe, samce rozpoczynają widowiskowe loty tokowe. Raz wznoszą się wysoko, raz latają tuż przy ziemi, kręcą beczki i koziołkują. W trakcie tych popisów nieustannie nawołują głosem przypominającym rozstrojone CB radio. Gnieździ się na terenach otwartych, porośniętych niską roślinnością, w pobliżu płytkiej wody. Podstawowym siedliskiem lęgowym są podmokłe łąki i pastwiska. Preferuje rozległe pastwiska z niską roślinnością. Samo gniazdo to płytki dołek w ziemi. Liczebność czajki w kraju szacowana jest na 73 000–105 000 par lęgowych. Główne zagrożenia dla krajowej populacji czajki to obniżenie poziomu wód gruntowych w obrębie łąk i pastwisk, zasypywanie podmokłych obniżeń terenu, utrata siedlisk lęgowych w wyniku zaniechania wykaszania łąk w dolinach rzek, szybkie ich zarastania przez wysoką roślinność zielną, trzcinę i krzewy oraz zwiększenie intensywności użytkowania kośnego łąk (przyspieszenie terminu pierwszego pokosu, liczne zabiegi agrotechniczne).
TYP UŻYTKOWANIA:
- kośny,
- kośno-pastwiskowy,
- pastwiskowy lub naprzemienny
WYMOGI OBOWIĄZKOWE DLA WSZYSTKICH TYPÓW UŻYTKOWANIA:
- nie wałuje się, nie włókuje się i nie stosuje gnojowicy w terminie od dnia 1 marca do dnia 1 sierpnia,
- dopuszcza się wapnowanie,
- dopuszcza się ograniczone nawożenie azotem (do 60 kg/ha/rok) – w przypadku użytkowania kośnego, z wyłączeniem obszarów nawożonych przez namuły rzeczne,
- nie stosuje się zabiegów agrotechnicznych i pielęgnacyjnych innych niż wałowanie, włókowanie i rozlewanie gnojowicy w terminie od dnia 1 kwietnia do terminu pierwszego pokosu lub do dnia 15 czerwca w przypadku użytkowania pastwiskowego
WYMOGI PRZY UŻYTKOWANIU KOŚNYM I KOŚNO-PASTWISKOWYM
|
Częstotliwość koszenia |
-2 pokosy w ciągu roku; -1 pokos w ciągu roku w przypadku siedliska o podłożu torfowym (decyduje ekspert przyrodniczy) albo przy użytkowaniu kośno-pastwiskowym |
|
Termin koszenia |
-2 pokosu w ciągu roku: I – 15 czerwca-10 lipca, II – 15 sierpnia-31 października; -1 pokos w ciągu roku: 15 czerwca-31 października lub 15 czerwca-15 lipca przy użytkowaniu kośno-pastwiskowym |
|
Pozostawienie powierzchni niekoszonych |
5-10 % powierzchni działki rolnej (ten sam fragment w przypadku stosowania 2 pokosów), a dla działek rolnych < 1 ha możliwa rezygnacja z pozostawienia fragmentu niekoszonego (jeżeli ekspert przyrodniczy dopuści i uzasadni taką możliwość) |
|
Termin zebrania i usunięcia skoszonej biomasy |
do 2 tygodni po pokosie lub ułożenie w pryzmy (pryzmy balotowe, stogi, brogi) i usunięcie z działki do 1 marca kolejnego roku |
|
Termin wypasu, obsada i obciążenie |
wypas po pokosie nie później niż dnia 31 października przy obsadzie zwierząt: 0,5-2 DJP/ha; 0,2-1 DJP/ha - w przypadku siedlisk o podłożu torfowym, i obciążeniu 10 DJP/ha |
|
Odtwarzanie siedlisk zdegeadowanych (łąki nieużytkowane od wielu lat lub łąki z niepożądanymi gatunkami roślin) w pierwszym roku zobowiązania |
w uzasadnionych i określonych przez eksperta przyrodniczego przypadkach dopuszcza się: - wykonanie do 3 pokosów w roku w okresie od dnia 15 czerwca do dnia 30 listopada, - niepozostawienie nieskoszonego fragmentu działki rolnej |
WYMOGI PRZY UŻYTKOWANIU PASTWISKOWYM
|
Termin wypasu |
-10 maja-30 listopada (obszary < 300 m n.p.m) -20 maja-30 września (obszary >300 m.n.p.m) |
|
Obsada i obciążenie pastwiska |
-obsada: 0,2-1 DJP/ha, obciążenie: do 10 DJP/ha – do 20 lipca -obsada: do 2 DJP/ha, obciążenie: do 10 DJP/ha – po 20 lipca |
|
Całoroczny wypas koników polskich i koni huculskich (dopuszczenie i uzasadnienie przez eksperta przyrodniczego) |
-obsada: 0,2-1 DJP/ha, obciążenie: do 10 DJP/ha – 10 maja-20 lipca -obsada: do 2 DJP/ha, obciążenie: do 10 DJP/ha – po 20 lipca
|
|
Termin wykaszania niedojadów |
1 sierpnia-15 listopada (nie rzadziej niż raz na 2 lata) |
|
Termin zebrania i usunięcia skoszonej biomasy niedojadów |
do 2 tygodni po pokosie lub ułożenie w pryzmy (pryzmy balotowe, stogi, brogi) i usunięcie z działki do 1 marca kolejnego roku |
|
Odtwarzanie siedlisk zdegeadowanych (łąki nieużytkowane od wielu lat lub łąki z niepożądanymi gatunkami roślin) w pierwszym roku zobowiązania |
w uzasadnionych i określonych przez eksperta przyrodniczego przypadkach dopuszcza się: -zwiększenie obsady do 3 DJP/ha (obciążenie 10 DJP/ha)
|
22 571 61 00




strefa doradcy







